Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Tarnopolu – parafialna świątynia rzymskokatolicka w Tarnopolu, niegdyś położona w centrum miasta, przy zbiegu przedwojennych ulic Ruskiej i Mickiewicza, a zbudowana w latach 1903–1908. Zniszczona przez władzę radziecką.
Historia Kościół zbudowany został w latach 1903–1908. Powstał dzięki staraniom ówczesnego proboszcza i dziekana tarnopolskiego, ks. infułata Bolesława Twardowskiego, późniejszego arcybiskupa metropolity lwowskiego. Projektantem tego neogotyckiego (z wpływami wczesnego modernizmu i secesji) kościoła był znany galicyjski architekt Teodor Talowski. Ks. Twardowski wybrał jeden z jego kilku niewybranych do realizacji projektów konkursowych na budynek kościoła św. Elżbiety we Lwowie i zrealizował go w Tarnopolu. Wielki ołtarz świątyni zaprojektował inż. arch. W. Dajczak ze Lwowa, a rzeźby wykonała artystka Janina Reichertówna, zaś polichromię w prezbiterium zaprojektował artysta malarz Gajewski"Gazeta Lwowska" nr 107 z 20 kwietnia 1933, s. 8: Poświęcenie kościoła..
Konsekrowany przez arcybiskupa lwowskiego Bolesława Twardowskiego w 1933.