Dyrygentami byli Henryk Debich i Aleksander Tarski.
1 stycznia 1950, po kilku miesiącach działalności, zespół ten stał się etatową Orkiestrą Rozrywkową Łódzkiej Rozgłośni Polskiego Radia. Oficjalnym dyrektorem mianowano Aleksandra Tarskiego.
W 1952 roku, po wyjeździe Aleksandra Tarskiego do Opery Warszawskiej, kierownictwo artystyczne Orkiestry objął Henryk Debich.
1 lipca 1954 na wniosek Towarzystwa Przyjaciół Opery Łódzkiej, uchwałą Prezydium Rady Narodowej utworzono Operę Łódzką (23 sierpnia 1966 zmieniła nazwę na Teatr Wielki w Łodzi). Na jej rzecz oddano radiowy chór, w zamian poszerzając zespół orkiestrowy do 42 osób.
22–24 sierpnia 1967 Orkiestra po raz pierwszy towarzyszyła solistom na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie.
13 lipca 1974 jury Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu nagrodziło Orkiestrę Rozrywkową Polskiego Radia i Telewizji w Łodzi „Złotym Pierścieniem” za osiągnięcia artystyczne. Orkiestra do tamtej pory nagrała 10 tys. utworów, przygotowała 4 tys. koncertów na antenę ogólnopolską, 2 tys.