Michał Aleksandrowicz (, ur. , zm. 13 czerwca 1918) – wielki książę Rosji, czwarty syn cesarza Aleksandra III i Marii Fiodorowny (Dagmary Duńskiej – córki Chrystiana IX), w latach 1899–1904 cesarzewicz – następca tronu rosyjskiego, przez jeden dzień niekoronowany ostatni cesarz Imperium Rosyjskiego jako Michał II.
Wielki książę Jako sztabsrotmistrz w 1907 dowodził szwadronem Lejb-Gwardyjskiego Pułku Kirasjerów Jej Wysokości (w tym czasie cesarzowej Marii Fiodorowny, jego matki). Po zawarciu małżeństwa morganatycznego otrzymał dowództwo nad Czernihowskim pułkiem huzarów w guberni orłowskiej, gdzie był właścicielem dóbr Brasowo (obecnie obwód briański). Z tego powodu jego małżonka otrzymała później od cara Mikołaja II tytuł hrabiny Brasow.
Michał Romanow był uczestnikiem I wojny światowej. Dowodził Kaukaską Krajową Dywizją Konną, a od lutego 1916 roku 2 Korpusem Kawalerii (nominacja na generała-lejtnanta z 1916).
Ostatni cesarz Imperium Rosyjskiego mały|lewo|150px|Akt abdykacji Mikołaja II na rzecz Michała II mały|lewo|150px|Oświadczenie Michała Aleksandrowicza o rezygnacji z tronu Imperium Rosyjskiego Był teoretycznie ostatnim cesarzem Imperium RosyjskiegoGudrun Ziegler – „Tajemnice rodu Romanowów”, s.