Obie części Nysy są niemal równe obszarowo, obie posiadają prymitywne drewniano-ziemne umocnienia. Powstające miasto zostało pomyślane przede wszystkim jako centrum rzemieślniczo-handlowe, jego ludność zajmowała się jednak również rolnictwem i rybołówstwem. Nazwa miasta w dokumencie lokacyjnym została zapisana po łacinie jako Nissa, co stanowiło transkrypcję polskiej nazwy Nysa (do tej nazwy miasta pochodzącej z okresu jego lokacji powrócono po 1945 roku). W okresie zdominowania Nysy przez ludność niemiecką, czyli w latach 1367–1945 używano różnych zgermanizowych form nazwy miasta, dostosowanych do schematów fonetycznych i zmieniającej się na przestrzeni wieków pisowni języka niemieckiego, np. Nise, Neys, Neise, Neisse itp. 1226 Do Nysy przybywają bożogrobcy, sprowadzeni przez biskupa Wawrzyńca. Obok kościoła Matki Boskiej Różańcowej powstaje szpital. Stare Miasto spada do pozycji satelity w stosunku do Nowego Miasta. 1240 Wzmianka o kościele św. Jana. 1241 Zniszczenie miasta przez Mongołów. 1245 Nysa uzyskuje prawo drugiego targu rocznego, czyli jarmarku w dniu św. Jakuba (obok posiadanego już jarmarku w dniu św. Agnieszki) oraz prawo składu, tj.