lokatą w korpusie piechoty. 16 lutego 1935 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 7. Dywizji Piechoty w Częstochowie. 30 października 1938, w Bielsku, w czasie rewindykacji Zaolzia objął dowództwo 10. Brygady Kawalerii, pierwszej wielkiej jednostki pancerno-motorowej Wojska Polskiego.
Wojna obronna
W 1939 Maczek wraz ze swą jednostką brał udział w walkach odwrotowych i działaniach opóźniających na rzecz Armii Kraków i Karpaty. Zadał niemieckiemu XXII Korpusowi Pancernemu ciężkie straty w bitwach pod Jordanowem, Nowym Wiśniczem, Rzeszowem (obsadzonym 8 września) i Łańcutem. 10 września po utracie Jarosławia i Radymna wycofał się za San w okolicach Leżajska, 4 akapit. Od 15 września walczył po raz kolejny w obronie Lwowa, jednak wieczorem 17 września w wykonaniu rozkazu Naczelnego Wodza w związku z agresją ZSRR na Polskę wraz z całą jednostką przerwał walkę z Niemcami, wycofał się w rejon Halicza i 19 września rano wobec nadciągających jednostek szybkich Armii Czerwonej przekroczył granicę polsko-węgierską w Jabłonicy na Przełęczy Tatarskiej.