Wyznania prywatne W następujących pismach Ojców apologetów znajdujemy wyznania wiary, które są ich osobistą refleksją teologiczną: 1 Apologia 61 św. Justyna, Adversus Haereses I,10.1 Ireneusza z Lyonu czy Tertuliana De praescriptione heareticorum13Wydanie krytyczne: Tertuliani Opera, Pars I. Opera Catholica. Adversus Marcionem. ed. E. Dekkers, R. Willems, R. F. Refoulé, G.F. Diercks, Aem. Kroymann, Brepols, CCL 1, Turnhout 1954. i De virginibus velandis 1Wydanie krytyczne: Tertuliani Opera, Pars II. Opera Montanistica, wyd. E. Dekkers, Brepols CCL 2, Turnhout 1954. . Wymienione wyznania wiary były bardziej rozwinięte, wzbogacone o treści wiary i, podobnie jak czyniono to wcześniej, ułożone w schemacie trynitarnym, w ramach którego Ojcowie umieszczali rozbudowane wyznanie wiary w Chrystusa. Mają odniesienie do chrztu, jednak nie są wyznaniami chrzcielnymi. Ale nawet będąc prywatną refleksją, z założenia wyrażają regułę wiary Kościoła, regula veritatis. Z zastrzeżeniem Ireneusza z Lyonu (ok. 140-202), że nie formuła czy tekst jest regułą wiary lecz sama wiara (Adv. Haer. II, 28,1). Jednak w następnych dziesięcioleciach zaczęto podchodzić do symboli jako do tekstów normatywnych. Prawdopodobnie właśnie na Soborze w Nicei doszło do utożsamienia tych dwóch rzeczywistości.
Augustyn z Hippony podkreślał, że nie chce interpretować Pisma Świętego bez umocowania w społeczności Kościoła:
Symbole strzegące ortodoksji wiary