W pewnym momencie Wiktor udaje się z Tunią na cmentarz, aby odwiedzić grób Feli. Podczas spaceru konfrontuje się z przeszłością i uświadamia sobie, że to, co było dla niego najważniejsze, bezpowrotnie minęło. Obecność Tuni, młodszej i należącej do innego pokolenia, dodatkowo podkreśla upływ czasu. Z czasem Wiktor dochodzi do wniosku, że nie da się powrócić do dawnych emocji ani odtworzyć młodości. Spotkania z kobietami zamiast radości przynoszą mu poczucie pustki i rozczarowania. Ostatecznie opuszcza Wilko ze świadomością, że przeszłość istnieje już tylko we wspomnieniach, a wyidealizowany obraz dawnych uczuć był złudzeniem.
Motywy Młodość Młodość w opowiadaniu jawi się jako czas intensywnych przeżyć, emocji i możliwości, które z perspektywy czasu zostają wyidealizowane. Wiktor wraca do Wilka właśnie po to, by – choćby częściowo – odzyskać tamten okres życia. Jednak konfrontacja z rzeczywistością pokazuje, że młodość była bardziej konstruktem pamięci niż realnym doświadczeniem. Przeszłość jest wytworem ludzkiego umysłu i ulega zniekształceniom. Relacje z kobietami, które kiedyś były pełne napięcia i uroku, teraz wydają się bohaterowi pozbawione dawnej intensywności. Nawet najważniejsze doświadczenia młodości takie jak relacja z Julią okazują się niemożliwe do odtworzenia – utraciły swoją wyjątkowość.