Dopiero wróciwszy po latach do tego miejsca, Ruben uświadamia sobie, że jego życie wcale nie jest takie, jakiego pragnął w młodości, dopiero tu zdaje sobie sprawę, że przed laty podkochiwał się w Joli, dowiaduje się także, że prawdziwie szczerze kochała go Kazia, czego nie był wówczas świadomy”.
Hanna Buczyńska-Garewicz opisując mechanizm pamięci człowieka napisała „Pamięć nie jest bowiem zdolna do przechowywania wspomnień w „nienaruszonym” stanie [...] Nie mogą one być „wiernym” powtórzeniem ich pierwotnego sensu, bo funkcjonują w ciągle żywej świadomości, która sytuuje je w nieustannie zmieniającym się horyzoncie nowych przeżyć i doświadczeń”. Nawiązując do tego Górska stwierdziła, że Wiktor nie potrafi powtórzyć dawnych wspomnień z Julcią, a jej dotyk nie przynosi żadnych emocji.
Józef Świerczyński w liście do autora ocenił opowiadanie wydane razem z Brzeziną pisząc „Przeczytałem ją z przyjemnością, ale tej drugiej noweli z tej książki to nie warto było pisać”.