Do Małgosi przychodzi Lajos. Z tęsknoty za dziewczyną przeniósł się do miasta i pracuje jako woźnica. Od czasu pamiętnej bójki nie bierze wina do ust. Powraca Sandor i robi Małgosi wyrzuty, że się dała tak ośmieszyć. Dziewczyna wpada w gniew i Sandor dostrzega w jej oku błysk, na który tak długo czekał. Teraz już wie na pewno, że dzięki niej zyska sławę. I znowu jest cudownie, aż do wieczora, kiedy, mimo próśb Małgosi, wychodzi na przyjęcie do Wilmy. A Małgosia i dziadek wspominają piękne, spokojne wieczory na wsi.
Akt III Jest znowu lato. Borcza, wiejska dziewczyna, gospodyni u Sandora zbiera się do wyjazdu na wieś, a Pal i Małgosia szczerze jej zazdroszczą. Arpad wpada z wiadomością, że Sandor zdobył na wystawie złoty medal za portret Małgosi. Wraca Sandor, umawia się z przyjaciółmi na wieczorny bankiet. Do Małgosi ma tylko prośbę, by przygotowała mu na wieczór koszulę. Serdecznie wita się z Wilmą, dzieli się z nią swą radością, z nią wybiera się na bankiet. Przyznaje jej rację, że musi jeszcze porozmawiać z Małgosią i wyprawić ją na wieś. Teraz, kiedy jest popularny, nie może się kompromitować pokazując się z prostą dziewczyną. Na pożegnanie czule całuje Wilmę.