Jerzy Łagoda (ur. 2 czerwca 1924 w Łomży, zm. 27 marca 2001 w Krakowie) – generał brygady pilot Wojska Polskiego.
Życiorys Syn policjanta Aleksandra i Katarzyny z d. Kuźmin. Uczył się w gimnazjum w Suwałkach, a w latach 1939–1940 w Gimnazjum im. R. Traugutta w Swisłoczy, gdzie zdał małą maturę. Po zajęciu tych terenów przez Armię Czerwoną został 10 lutego 1940 wraz z rodziną deportowany przez NKWD do obwodu archangielskiego, osiedle Ługowoj, gdzie pracował jako robotnik. W 1942 wyjechał do południowego Kazachstanu, do miejscowości Burnoje, gdzie był nauczycielem w polskim sierocińcu. W tym okresie ukończył również radziecką szkołę 10-letnią.
Służbę wojskową w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR rozpoczął jako ochotnik w maju 1943 w obozie w Sielcach nad Oką. Przydzielony do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, gdzie został działonowym w baterii artylerii 2 pułku piechoty. Po ukończeniu 11 października 1943 Oficerskiej Szkoły Artylerii przy 1 DP został przydzielony do 1 pułku artylerii lekkiej na stanowisko dowódcy plutonu dowodzenia 9 baterii. Wziął udział w bitwie pod Lenino, a 11 listopada 1943 na mocy rozkazu dowódcy 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR został awansowany na stopień podporucznika artylerii. Od grudnia 1943 zastępca komendanta Podoficerskiej Szkoły Artylerii przy 1 PAL do spraw liniowych.