Z rozkazu cara Aleksandra I na nowo powstałym placu wzniesiono Exerzirgauz (pierwsza nazwa Maneżu) – kryty pawilon do szkolenia bojowego wojsk. Budowę wykonała grupa inżynierów pod przewodnictwem generała Lwa Carboniera, a zaprojektowali go Augustin Betancourt i Auguste Montferrand. Car był obecny na otwarciu budynku, które zbiegło się z piątą rocznicą zwycięstwa nad Napoleonem. Od 1831 roku Maneż zaczęto wykorzystywać do wystaw, festynów, a także balów i koncertów. Po rewolucji październikowej w Maneżu wybudowano koszary, a po zakończeniu wojny domowej garaż dla samochodów rządowych. Od 1967 roku Maneż ma status Centralnej Sali Wystawowej. W 2004 roku wybuchł w nim wielki pożar, po którym budynek odbudowano.
W XIX wieku teren wokół Maneżu był gęsto zabudowany. Ulica Nieglinnaja biegła między wschodnią fasadą a Ogrodami Aleksandrowskimi, zachodnia fasada zwrócona była w stronę Mochowej. Część południowa – na placu przed Kutafją, północna – na ulicy Bolszaja Nikitska i spoczywała na kwartale między Nieglinną a Mochową.