Epitafia Po zburzeniu kaplicy w 1848 roku większość epitafiów trafiła do kościoła św. Elżbiety. Najpóźniej miało to miejsce w 1857 roku, kiedy to zakończono prace konserwatorskie w bazylice lub po katastrofie budowlanej i odbudowie części kościoła rok później. Wśród ocalałych z rozbiórki znalazły się tablice: epitafia na ścianie południowej oraz w narożu południowo-wschodnim kaplicy należącej w przeszłości do rodziny patrycjuszy wrocławskich von Rehdigerów auf Striesa obecnie kaplicy nr XII: – Hermanna von Mühlpforta i jego żony, Marii z d. von Roth (zm. 1606) – Matthiasa Renischa (zm. 1592), – epitafium Daniela Kiennera, starszego cechu karczmarzy i zwierzchnika wrocławskiego Urzędu Jałmużniczego (zm. 1610) oraz jego dwóch żon z domów Nimtsch i Raumbaum; epitafium powstało w warsztacie Gerharda Hendrika z Amsterdamu na początku drugiej dekady wieku XVII. Otoczone było uskrzydlonymi hermami w uszakach a nad nią umieszczona była alegoria Wiary – epitafium inskrypcyjno-heraldyczne Fabiana Reiffa i jego żony, Hedwigi z d. Greusser (zm. 1555),