Z trudem przetrwała do wiosny 1918 roku osiągając 77 przedstawień. Ponowna premiera zbiegła się ze śmiercią 86-letniego cesarza Franciszka Józefa i narodową żałobą.
Taniec Libelli i Gigolette W 1922 roku zwrócił się do Lehára Carlo Lombardo dyrektor mediolańskiego Teatro Lirico, szukający w Wiedniu nowości dla swojej sceny. Kompozytor zaproponował mu wówczas Astronoma. Lombardo uznał, że libretto można będzie we włoskiej wersji ulepszyć, a muzyka w zasadzie mu się spodobała. Kiedy jeszcze Lehár przyrzekł, że dokomponuje ze dwa numery w nowocześniejszym stylu, zdecydował się na zakup operetki. W nowej wersji, zatytułowanej Taniec Libelli (La danza delle Libellule), sztuka opowiada o przygodach księcia de Nancy z trzema dziewczętami Heleną, Tou-Tou i Charlottą. Premiera miała miejsce 3 maja 1922 roku i bardzo spodobała się włoskiej publiczności. Została potem przełożona na angielski i pod tytułem Trzy Gracje (The Three Graces) była z powodzeniem wystawiana w Anglii. Ostatecznie powróciła też do Wiednia, by odnieść sukces jako Libellentanz. W tym czasie świat śpiewał dokomponowaną dla Lombarda piosenkę Gigolette - nowy wielki przebój Lehára. Tak wielki, że gdy Lombardo ponownie wystawiał w Teatro Lirico operetkę w grudniu 1926 roku nadał jej tytuł Gigolette.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Operetki Franza Lehára