Lokalne bataliony nie miały żadnego doświadczenia bojowego, a w niektórych przypadkach były w ogóle nie przećwiczone.
Zanim doszło do wycofania wojsk brytyjskich na wyspę Singapur gen. Wavell odbył naradę z Percivalem (20 stycznia) dotyczącą organizacji obrony. Wavell doszedł do wniosku, że jedynym możliwym rejonem do sforsowania cieśniny Johor jest północno-zachodnia część wyspy. Postulował zatem, aby rejon ten obsadzić oddziałami 18. Dywizji Piechoty. Północno-wschodni sektor wyspy powinni obsadzić Australijczycy oraz 11 Dywizja Piechoty.
Percival był jednak przeciwnego zdania, spodziewał się, że Japończycy wykonają desant na północno-wschodniej części wyspy. Zignorował zalecenia Wavella i rozmieścił swoje jednostki zgodnie z własnym planem. Jak się wkrótce okazało, Percival popełnił błąd, najbardziej zagrożony odcinek północno-zachodni był broniony przez 1900 Australijczyków i Hindusów z 45 Brygady Piechoty. To właśnie na nich spadło główne uderzenie 25 Armii gen. Yamashity.