krwotok okołopniowy, malformacje naczyniowe, rozwarstwienie tętnic wewnątrzczaszkowych oraz rzadziej zakrzepicę żył mózgowych, zapalenie naczyń, angiopatię amyloidową i zaburzenia krzepnięcia. U części chorych pomimo wykonania badań angiograficznych nie udaje się początkowo uwidocznić tętniaka, dlatego niekiedy konieczne jest powtórzenie diagnostyki obrazowej.
Częstość występowania krwotoku podpajęczynówkowego różni się w zależności od regionu świata i jest wyższa w krajach Azji oraz w państwach o niskim i średnim dochodzie.
Zazwyczaj źródło krwawienia jest w obrębie czaszki, są opisywane jednak rzadkie przypadki krwotoku podpajęczynówkowego ze źródłem na poziomie kręgosłupa.
Klasyfikacja Do wstępnej oceny stanu klinicznego i rokowania u chorego z krwotokiem podpajęczynówkowym wykorzystywana jest m.in. skala Boterella w modyfikacji Hunta i Hessa: