W roku 1979 za pomocą 3,6-metrowego teleskopu obserwatorium ESO udało się rozdzielić obraz R136 na trzy obiekty, oznaczone R136a, R136b i R136c. Dokładna natura najjaśniejszego z nich, R136a, pozostawała jednak niewyjaśniona i była obiektem intensywnych dyskusji, przypuszczano, że może to być bardzo gęsta gromada gwiazd albo młoda supermasywna gwiazda o masie kilku tysięcy mas Słońca. Wiadomo było, że obiekt jest zwarty (o rozmiarach mniejszych od 0,4 pc), niezwykle jasny i praktycznie samodzielnie odpowiedzialny za całą jonizację mgławicy.
Pierwszego obserwacyjnego dowodu na to, że R136a jest istotnie gromadą gwiazd, dostarczyli Weigelt i Beier w roku 1985. Stosując technikę interferometrii plamkowej wyróżnili oni 8 gwiazd składających się na R136a, nadając im oznaczenia od R136a1 do R136a8. Ostateczne potwierdzenie natury R136a przyszło po wystrzeleniu Kosmicznego Teleskopu Hubble'a. Na uzyskanych dzięki niemu zdjęciach można było bezpośrednio rozróżnić kilkadziesiąt gwiazd wchodzących w skład gromady i zmierzyć widma największych z nich.