Prasa ostro skrytykowała libretto, chwaliła natomiast muzykę, chociaż zarzucano Lehárowi, że muzyka jest zbyt wagnerowska, poważna i dostojna jak na tak błahy temat. Dawano też do zrozumienia, że kompozytor, zamiast stale eksperymentować (poprzednim razem robotnicy na scenie, teraz Wagner) powinien napisać kolejną Wesołą wdówkę lub Hrabiego Luksemburga. Nareszcie sami byli nazywani "Lehárowskim Tristanem". Wyśmiewano przy tym megalomanię kompozytora i jego przekonanie, że on "wielki Lehár" na wszystko może sobie pozwolić.
Lehár, który stale przerabiał i poprawiał swoje partytury po sukcesie przeróbki Żółtego kaftana sięgnął w 1930 roku ponownie po partyturę Nareszcie samych tworząc ostatnią ze swych operetek Piękny jest świat.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Operetki Franza Lehára