Od 1942 roku granatnik wycofywano stopniowo z jednostek pierwszoliniowych, ale produkcje zakończono dopiero w czerwcu 1943 roku po wyprodukowaniu 31 836 granatników. Pomimo wycofania granatnika z uzbrojenia jednostek pierwszoliniowych w lutym 1945 roku Wehrmacht miał nadal na stanie 3953 sztuki tych granatników. W 1944 roku dużą partię l.Gr.W.36 przekazano Chorwacji. right|thumb|240px|Obsługa granatnika na stanowisku bojowym
Budowa Granatnik ten był zespołową bronią jednostrzałową, odprzodową, gładkolufową. Budową przypominał moździerz. Składał się z płyty oporowej połączonej z lufą kalibru 50 mm za pomocą specjalnego sworznia ułatwiającego szybkie rozkładanie granatnika. Mechanizm spustowy był uruchamiany dźwignią spustową.
Dane taktyczno-techniczne + Dane taktyczno-techniczne granatnika l.Gr.W.36 Wzór leichter Granatwerfer 36 (5cm) Kaliber (mm) 50 Masa całkowita (kg) 14,2 Donośność (m) 75–575 Kąt podniesienia lufy (stopnie) 42–85 Kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej (stopnie) +/- 17 Prędkość początkowa pocisku (m/s) 75 Szybkostrzelność praktyczna (strz/min) 15–25 Masa granatu (kg) 0,9
Bibliografia Mariusz Skotnicki, Leichter Granaterwerfer 36, Nowa Technika Wojskowa 7/97.
L.Gr.W.36