W 1425 na wieść o romansie drugiej żony z najstarszym synem Hugonem, kazał oboje uwięzić, a następnie ściąć.
Zmarł 26 grudnia 1441 roku w Mediolanie. Został pochowany w Ferrarze.
Polityczne koleje losu Mikołaj urodził się w Ferrarze w 1383 roku jako nieślubny syn Alberta d’Este i Isotty Albaresani. W 1393, po śmierci pierwszej żony Albert d’Este poślubił Isottę Albaresani i uznał oficjalnie Mikołaja za swego syna i spadkobiercę. W tym samym roku zmarł, a 10-letni Mikołaj stał się przedmiotem sporów. Początkowo jako niepełnoletni został oddany pod opiekę rady (consiglio) złożonej z przedstawicieli zarówno możnowładztwa, jak i wszystkich cechów miejskich. Ponieważ ciało takie okazało się mało skuteczne w działaniu, w krótkim czasie opiekę nad młodym markizem przejęło czterech opiekunów i sprawowało ją do ukończenia przez Mikołaja 19 lat. Jego prawu do tronu Ferrary zaprzeczył jeszcze w 1393 roku krewny Azzo X, potomek Obizza II d’Este, kondotier na służbie władcy Mediolanu (przyszłego księcia) Gian Galeazza Viscontiego. W obronie małoletniego Mikołaja wystąpiła koalicja złożona z Wenecji, Florencji i Bolonii oraz papieża Benedykta IX. Zbrojna wyprawa Azza X, popierana częściowo przez wasali Estów, została odparta przez Azza da Castello. Azzo X wycofał się do Modeny.