Apolinary Głowiński (ur. 1 maja 1884 w Tarnopolu, zm. 10 sierpnia 1945 w Warszawie) – polski artysta malarz i rzeźbiarz.
Życiorys mały|Grób Apolinarego Głowińskiego Urodził się w rodzinie Stanisława i Pauliny z Bernalewskich. Uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem. W latach 1904–1910 studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych malarstwo pod kierunkiem prof. Floriana Cynka i Józefa Pankiewicza, rzeźbę u prof. Konstantego Laszczki. Po ukończeniu studiów jako stypendysta galicyjskiego Wydziału Krajowego wyjechał na studia w państwowej akademii Ecole des Beaux-Artes w Paryżu i do Włoch. Po powrocie do kraju w 1913 osiedlił się w Warszawie i do 1915 współpracował z Wincentym Drabikiem, scenografem w Teatrze Polskim. W czasie I wojny światowej, będąc obywatelem austriackim, został internowany na Syberii, skąd wrócił w 1918 jako żołnierz - ochotnik 5 Dywizji Syberyjskiej.