Weselnicy, ubrani w tradycyjne futrzane czerwone, brązowe lub białe płaszcze, mężczyźni w kołpakach na głowach, kobiety w chustach lub obszytych futrem czapkach konno lub pieszo podążają w stronę przedstawionej na dalszym planie, wzniesionej w staroruskim stylu prawosławnej świątyni. Otaczają jaskrawo czerwoną karetę, w której znajduje się niewidoczna dla widza młoda para. Od grupy weselników odłącza się tylko jedna kobieta, ubrana w kolorowy ludowy strój, która odwrócona plecami do orszaku stoi obok jednej z chat przy drodze, którą porusza się orszak. Na jej twarzy widoczny jest smutek.
Riabuszkin wiernie oddał na obrazie wygląd siedemnastowiecznej Moskwy z jej niską, drewnianą zabudową, błotnistymi drogami, przydrożną kapliczką oraz rosnącymi w mieście brzozami. Jedynym murowanym obiektem na obrazie jest widoczna w oddali cerkiew. Kompozycja obrazu jest dynamiczna – postacie są w szybkim ruchu, orszak został przedstawiony niemal jak ulotna wizja, która za chwilę przestanie istnieć. Wrażenie to podkreśla fakt, iż weselnicy zostali ukazani wieczorem, przy ostatnich promieniach słońca.