Okrągły filar pośrodku nawy ma około 3 metrów szerokości i około 2,65 metra wysokości.
Drzwi na zachodnim krańcu północnej ściany prezbiterium prowadzą na nierówne wapienne schody, a te na górną kondygnację kościoła, która jest niesklepiona i ma nierówną podłogę. Centralny okrągły filar na piętrze ma podobną szerokość jak na parterze. Wygląda na to, że górna kondygnacja pierwotnie miała płaski, drewniany dach, który – biorąc pod uwagę liczne odpływy na podłodze – przypuszczalnie przeciekał. Ciężko jednoznacznie stwierdzić, czy górna kondygnacja została zbudowana w celach obronnych. Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła wraz z centralną kolumną Obszar wokół górnej części centralnego filaru podzielony jest na 13 pól z umieszczonymi na nich malowidłami męki Pańskiej, wykonanymi w stylu wczesnogotyckim. Datuje się je na około 1300 rok lub na okres nieco późniejszy. Kolorystyka jest bardzo prosta: biel, żółć i czerwona ochra oraz zieleń mchu, podobnie jak postaci, którym brakuje detali. Freski zostały odkryte przez Jacoba Kornerupa w 1891 roku, a odrestaurowane przez Egmonta Linda w 1937 roku.