Kondygnacja najwyższa była galerią strzelniczą. Kościół był również wyposażony w wiszącą galerię, wspartą na belkach wystających ze ścian okrągłej nawy. Pierwotnie miał płaski dach.
Konstrukcja świątyni ma sklepienie kolebkowe. Centralna kolumna podtrzymuje wyższe kondygnacje, choć na poddaszu jest smuklejsza. Z nawy prowadzi w kierunku wschodnim niewielkie przejście do małego prezbiterium i również niewielkiej apsydy. Kruchta jest prawdopodobnie średniowieczna, a dwie przypory od strony zachodniej zostały dodane w 1825 roku w celu zabezpieczenia budowli przed zawaleniem. Na terenie przykościelnym znajduje się wolnostojąca dzwonnica, pochodząca z końca XVIII wieku. Ostatnie prace restauracyjne przeprowadził w 2004 roku Nils-Holger Larsen.
Wnętrze lewo|mały|Wnętrze kościoła Podczas wcześniejszych prac restauracyjnych w latach 1911 i 1950–1952, w nawie i w prezbiterium odkryto freski z co najmniej trzech różnych okresów. Najstarszy z nich pochodzi z XIV wieku. Freski (zwłaszcza te w nawie) były jednak w bardzo złym stanie.