Protestantyzm traktuje małżeństwo jako stan wyrażający porządek stworzenia, a nie odkupienia. Oznacza to, że nie jest traktowane jako sakrament, ale instytucja utworzona dla całej wspólnoty ludzkiej, mająca na celu trwałe zespolenie małżonków. Jako takie, w przeciwieństwie do sakramentów, ma charakter uniwersalny i występuje nie tylko wśród chrześcijan, ale i wyznawców innych religii i niewierzących. Protestantyzm uznaje jednak religijny rys małżeństwa jako związku uświęconego przez Boga.
Stanowisko Kościołów i teologów protestanckich względem warunków dopuszczalności rozwodu i ponownego zawarcia małżeństwa nie jest jednolite. Konserwatyści opowiadają się za możliwością usprawiedliwionego rozwodu wyłącznie z przyczyn dozwalających, które obejmują przywilej Pawłowy lub cudzołóstwo, podczas gdy bardziej liberalne kościoły pozostawiają dokonywanie rozwodów wyłącznie w gestii urzędów państwowych i przyjmują do wiadomości fakt rozpadu małżeństwa.