Batalion „Alta” (nor. Alta bataljon) – samodzielny oddział wojskowy norweskiej armii podczas kampanii norweskiej w kwietniu – czerwcu 1940 r.
Batalion został zmobilizowany 10 października 1939 r. Liczył ok. 900 ludzi. Na jego czele stanął ppłk Arne Dagfin Dahl. Stacjonował w miasteczku Alta w zachodniej części okręgu Finnmark. Jego zadaniem była ochrona przygranicznych obszarów Norwegii przed ewentualną sowiecką agresją. Po zakończeniu wojny zimowej pomiędzy Finlandią i ZSRR batalion został zdemobilizowany. Podpułkownik A.D. Dahl uważał jednak, że niestabilna sytuacja międzynarodowa zmusza Norwegię do utrzymywania sił zbrojnych w stanie gotowości bojowej. Dlatego żołnierze batalionu dostali rozkaz zatrzymania swojego ekwipunku w domach. We wsi Alta sformowano natomiast 90-osobową kompanię narciarską, która przeszła 2-miesięczne szkolenie wojskowe.
Kiedy Niemcy zaatakowały Norwegię 9 kwietnia 1940 r., batalion ponownie zmobilizowano. Liczył około 830 ludzi, mających 112 koni i 100 zestawów narciarskich. Wśród żołnierzy batalionu znalazło się też kilku Finów i Estończyków. Oddział przemaszerował do fiordów, gdzie drogą morską został przetransportowany na front. Wszedł w skład 6 Dywizji Piechoty.