31 lipca 1901 wraz z meteorologiem Reinhardem Süringiem podjął swoją najsłynniejszą „wycieczkę”. Zaczynając ją od podberlińskiego Tempelhof na pokładzie Preußen, obaj naukowcy osiągnęli kolejną rekordową wysokość – 10 800 metrów nad poziomem morza, co wzbudziło sensację w świecie nauki. Przyczyniło się to m.in. do szerokich badań nad problemami psychologicznymi, z którymi baloniarze musieli sobie radzić na dużych wysokościach. W badaniach tych uczestniczył także sam Artur Berson. On też, podobnie jak Nathan Zuntz, czy Hermann von Schrötter byli pionierami medycyny lotniczej, którą testowali na własnych organizmach, obszernie zajmując się choćby studiowaniem choroby dekompresyjnej.
Naukowa praca Bersona nie ograniczała się do aeronautyki w ścisłym pojęciu – zajmował się także klimatem archipelagu Svalbard, był pionierem obserwacji meteorologicznych w Niemieckiej Afryce Wschodniej, prowadził także badania nad klimatem Niziny Amazonki.
Artur Berson jest autorem monumentalnego trzytomowego dzieła pt. Wissenschaftliche Luftfahrten („Loty naukowe”)Feliks Koneczny, Polskie Logos a Ethos, t.I, s.