Wyszukiwanie powstańców ukrytych w tłumie wypędzanych cywilów było zresztą jednym z głównych zadań Sonderkommando „Spilker”. Esesmani tropili takich ludzi wyszukując elementów wojskowej odzieży, wyposażenia itp. Kryteria były jednak na tyle płynne, że w praktyce z tłumu mogła zostać wyciągnięta każda osoba, która z jakiegoś powodu nie spodobała się esesmanom. Ludzi uznanych za powstańców rozstrzeliwano lub w najlepszym wypadku wysyłano do obozów koncentracyjnych.
Udział w eksterminacji ludności Warszawy
Zadania Einsatzkommando nie sprowadzały się wyłącznie do pozyskiwania informacji wywiadowczych bądź tropienia ukrytych powstańców. Wraz z końcem pierwszej dekady sierpnia jednostka Spilkera wzięła na siebie większość zadań związanych z masowym mordowaniem cywilnej ludności Warszawy. Co prawda wieczorem 5 sierpnia generał von dem Bach (głównodowodzący niemieckich sił wyznaczonych do stłumienia powstania) zakazał mordowania polskich kobiet i dzieci, doprowadzając tym samym do częściowego uchylenia rozkazu Hitlera mówiącego o eksterminacji całej bez wyjątku ludności miasta, a 12 sierpnia zakaz ten rozszerzył na całą ludność cywilną (a więc i mężczyzn). Nie oznaczało to jednak, że Niemcy zrezygnowali całkowicie z działań eksterminacyjnych. Nadal pozostawał w mocy rozkaz rozstrzeliwania wszystkich wziętych do niewoli powstańców.