Występował w obronie represjonowanych b. partyzantów. Wiosną 1949 r. zebrał grupę swoich podkomendnych z czasów wojny (m.in. Samuel Bibza, Ladislav Nosák, Jozef Kubík, Alexander Pavlis, Jozef Hrušák, Ján Lichner, Elena Bulubášová) i udał się z nimi do Doliny Rajeckiej, gdzie sformował z nich oddział partyzancki. Liczył on ok. 35 ludzi. Oddział został jednak pod koniec listopada rozbity, zaś V. Žingor 2 dni później schwytany. W październiku 1950 r. skazano go na karę śmierci, wykonaną 18 grudnia tego roku w Bratysławie. W 1968 r. został zrehabilitowany. W listopadzie 1989 r., po zlikwidowaniu reżimu komunistycznego, mianowano go na stopień generała. W jego b. domu we wsi Bystrička została otworzona izba pamięci.
Linki zewnętrzne Biografia Viliama Žingora Informacje o Viliamie Žingorze pochodzące z odtajnionych dokumentów czechosłowackich służb bezpieczeństwa
Kategoria:Antykomunistyczny ruch oporu w Czechosłowacji Kategoria:Czechosłowaccy generałowie Kategoria:Ludzie związani z Martinem (Słowacja) Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Czechosłowacji Kategoria:Słowaccy politycy Kategoria:Straceni Kategoria:Uczestnicy słowackiego powstania narodowego Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1950