Notari nakręciła około 700 tego typu spersonalizowanych dokumentów oraz jedną fabułę – film Trifono crisiano, zlecony przez imigrantów z Altavilla Irpina i poświęcony lokalnemu świętemu.
Twórczość Notari i działalność Dora Film przeżywały znaczne trudności z powodu nacisków cenzury faszystowskiej władzy. Ostatecznie filmowa działalność Notari zakończyła się wraz ze spopularyzowaniem się filmu dźwiękowego w 1930.
Przed wybuchem II wojny światowej Notari wróciła do Salerno, gdzie wraz z mężem prowadziła sklep ze sprzętem fotograficznym.
Wybrana filmografia Do współczesności dotrwało niewiele z filmów Elviry Notari – większość zaginęła, a ich charakter może być odtworzony jedynie na podstawie scenariuszy, reklam i recenzji.
Niektóre z jej filmów to: Maria Rosa di Santa Flavia (1911) Bufera d'anime (1911) A Marechiaro ce sta 'na fenesta (1913) Gabriele il lampionaio del porto (1919) Medea de Portamedina (1919) La maschera del vizio (1917) 'A Legge, A Piedigrotta, 'A mala nova (1920) Luciella (1921) 'A Santanotte (1922)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy reżyserzy filmowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Salerno Kategoria:Urodzeni w 1875 Kategoria:Zmarli w 1946