Konstrukcja thumb|Silnik Mercedes E 4F eksponowany w MLP w Krakowie Samoloty Taube były dwumiejscowymi jednosilnikowymi górnopłatami o konstrukcji drewnianej (w przypadku niektórych producentów konstrukcji mieszanej, z kadłubem zbudowanym na bazie stalowej kratownicy). Pokrycie stanowiło płótno, a w części silnikowej – blacha aluminiowa (część producentów stosowała kadłub pokryty sklejką). Skrzydło o bardzo cienkim profilu (2%) miało dwa dźwigary wewnętrzne oraz – w większości typów – podtrzymujący dźwigar zewnętrzny ze wspornikami pod skrzydłem. Sterowanie odbywało się za pomocą odginania elastycznych końcówek skrzydeł i usterzenia za pomocą cięgien stalowych. Cały płatowiec usztywniony był gęstym i skomplikowanym systemem drutów stalowych. Podwozie stałe, klasyczne, z dwoma kołami typu rowerowego i płozą ogonową, amortyzowane skomplikowanym systemem wahaczy i sznurów gumowych (niektórzy producenci upraszczali podwozie). Napęd stanowił najczęściej 6-cylindrowy silnik rzędowy ze stojącymi cylindrami Mercedes o mocy 100 KM (73 kW). Chłodnice umieszczone były po bokach kadłuba. Stosowano też inne silniki rzędowe, o mocach od 50 KM, sporadycznie do 120 KM.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Austro-węgierskie samoloty wojskowe Kategoria:Niemieckie samoloty wojskowe I wojny światowej Kategoria:Austriackie samoloty szkolno-treningowe Kategoria:Niemieckie samoloty szkolno-treningowe Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym