W 1902 roku, dzięki córce Lizzy, która zachwycała się słyszanym na ślizgawce marszem Lehára, zainteresował się młodym kompozytorem i napisał dla niego libretto Druciarz. Operetka okazała się sukcesem i w niedalekiej przyszłości miała zaowocować współpracą nad Wesołą wdówką (1905) najsłynniejszą operetką Lehára i jednocześnie największym sukcesem Léona-librecisty. W późniejszych latach z inspiracji swej córki Lizzy, już po jej śmierci napisał libretto na temat miłości chińskiego dyplomaty do wiedeńskiej arystokratki Żółty kaftan. Operetka wystawiona w 1923 roku nie odniosła sukcesu. Libretto stało się jednak podstawą ostatniego operetkowego sukcesu Lehára Krainy uśmiechu.
Libretta Der Doppelgänger, 1886 (muzyka: Alfred Zamara) Simplizius (Simplycjusz), 1887 (muzyka: Johann Strauss (syn)) Der Strike der Schmiede, 1897 (muzyka: Max Josef Beer) Der Opernball (Bal w operze), 1898 (muzyka: Richard Heuberger) Wiener Blut (Wiedeńska krew), 1899 (muzyka: Johann Strauss (syn)) Der Rastelbinder (Druciarz), 1902 (muzyka: Franz Lehár) Die Schönen von Fogaras, 1903 (muzyka: Alfred Grünfeld) Barfüßele, 1904, (muzyka: Richard Heuberger) Die lustige Witwe (Wesoła wdówka), 1905 (muzyka: Franz Lehár) Der fidele Bauer (Wesoły chłop), 1907 (muzyka: Leo Fall) Die geschiedene Frau (Rozwódka), 1908 (muzyka: Leo Fall) Gold gab ich für