Określone grupy osób fizycznych i prawnych były zobowiązane do oddania złota oraz dewiz. Konfiskata i rabunek złota, biżuterii i innych metali szlachetnych odbywające się w Niemczech i Austrii w ramach ustawodawstwa rasowego (ustawy norymberskie) u ludności żydowskiej oraz konfiskaty na ludności zamieszkałej na terytoriach okupowanych. Złoto zrabowane ofiarom reżimu nazistowskiego w gettach, obozach koncentracyjnych i przy masowych egzekucjachMartin Weinmann (wydawca): Das nationalsozialistische Lagersystem, Frankfurt a. M. 1990, CCP Catalogue of Camps and Prisons in Germany and German-Occupied Territories, 1939–1945, dodruk, s. 715 i następne . oraz złoto zrabowane w trakcie eksterminacji ludności żydowskiej (Holocaust), osób nieuleczalnie chorych i pacjentów zakładów psychiatrycznych (Akcja T4). Zbiórką w ten sposób zrabowanego złota, biżuterii, kamieni szlachetnych i dewiz oraz złotych zegarków, obrączek ślubnych, oprawek do okularów, zębów, przedmiotów kultu zajmował się przede wszystkim Główny Urząd Gospodarki i Administracji SS (SS-WVHA). Przekazywaniem uzysku do Reichsbanku lub mennicy celem przetopienia zajmował się SS-Hauptsturmführer Bruno Melmer (kierownik działu A II Amtskasse SS-WVHA). W banku było osobne konto oznaczone jako Melmerkonto.