W latach 1880–1895 parafianie tak szczelnie zapełniali kościół w czasie niedzielnych i świątecznych nabożeństw, że dosłownie nie można było przyklęknąć. Stąd też ze względu na jego ciasnotę i małą powierzchnię musiano pomyśleć o budowie większego i bardziej funkcjonalnego kościoła. Z inicjatywą budowy wystąpił ks. Witkowski zaraz po objęciu probostwa. Z uwagi na wielki pożar wsi Wyszatyce, w wyniku którego zniszczona została niemal cała wieś, budowę nowego kościoła przełożono z roku 1895 na lata późniejsze. Z wielkiego pożaru Wyszatyc ocalał tylko drewniany kościółek, cerkiew oraz tzw. "Zapotok". Mieszkańcy Wyszatyc musieli odbudować swoje domostwa po tragedii wielkiego kataklizmu.
Nowy kościół został zbudowany z fundacji tutejszych byłych parafian w latach 1900–1905. Do jego budowy przyczynił się też znacznie swoją ofiarnością miejscowy dziedzic Władysław Krasiński były właściciel dworu w Wyszatycach. Był to pierwszy, murowany kościół jednonawowy, o sklepieniu murowanym, kryty czerwoną, wypalaną dachówką – dach uwieńczony stylową wieżyczką oraz trzema żelaznymi krzyżami. Kościół został wzniesiony "na pagórku" na terenie poprzedniego cmentarza, który istniał w tym miejscu do 1827 roku.