Stanisław Kostka Łukomski (ur. 21 października 1874 w Borku, zm. 28 października 1948) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy poznański w latach 1920–1926, biskup diecezjalny łomżyński w latach 1926–1948, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1926–1946.
Życiorys Urodził się 21 października 1874 we wsi Borek, w parafii Sadki, w archidiecezji gnieźnieńskiej, w rodzinie Józefa i Teofili z Merdaszewskich. Ukończył szkołę średnią oraz wyższe seminarium duchowne w Poznaniu i Gnieźnie. 24 lutego 1898 został wyświęcony na kapłana. Po 1900 był członkiem Ligi Narodowej.
Po odzyskaniu niepodległości nabył tereny wokół jeziora Malta w Poznaniu, gdzie 3 maja 1919 odbyła się uroczystość rozpoczęcia sypania kopca. Był znany z działalności na polu oświatowym, wychowawczym i spółdzielczym. W latach 1918–1919 stał na czele wydziału oświaty i wyznań Naczelnej Rady Ludowej. Czynnie uczestniczył przy organizowaniu Uniwersytetu Poznańskiego (w 1926 otrzymał tytuł doktora honoris causa tego uniwersytetu).
8 marca 1920 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej ze stolicą tytularną Sicca Veneria. Po śmierci kardynała Edmunda Dalbora w 1926 przez krótki czas zarządzał archidiecezją jako wikariusz kapitulny.