Wojna kokosowa – interwencja zbrojna wojsk Papui-Nowej Gwinei na prośbę władz Vanuatu na wyspie Espiritu Santo należącej do tego państwa w 1980 roku.

Secesja Espiritu Santo W styczniu 1980 roku separatyści z ruchu Nagriamel rozpoczęli działania zmierzające bezpośrednio do uniezależnienia się od probrytyjskich władz centralnych Vanuatu w Port Vila. W maju, tuż przed formalnym uzyskaniem niepodległości przez Vanuatu, zwolennicy Jimmy’ego Stevensa oficjalnie ogłosili utworzenie niezależnej Republiki Vemerana, obejmującej Espiritu Santo i kilka mniejszych wysp na północy Nowych Hebrydów. 28 maja rebelianci zajęli budynki administracji lokalnej w Luganville, lotnisko Santo-Pekoa i miejscową radiostację oraz uwięzili brytyjskiego komisarza, Joba Dalesa, i dwunastu funkcjonariuszy policjiZakładnicy zostali zwolnieni 6 czerwca i odesłani do Port Vila na pokładzie francuskiego statku „Armagnac”.. Powstańcy, rekrutujący się przede wszystkim z melanezyjskich Ni-Vanuatu, a także z francuskojęzycznej ludności wyspy, uzbrojeni byli jedynie w prymitywną broń – pałki, łuki i przestarzałe strzelby. Garnizon francuski na wyspie nie zareagował. Rząd ewakuował z wyspy ok. 2000 swoich zwolenników i obywateli brytyjskich. Premier Walter Lini z Vanua’aku Pati bezskutecznie zabiegał o interwencję Francji i Wielkiej Brytanii.