Zły stan zdrowia zmusił go do przerwania misji i powrotu do Polski w 1919. Po powrocie do zdrowia, za wstawiennictwem ojca uzyskał zatrudnienie w polskim konsulacie w Paryżu i podjął studia w Szkole Nauk Politycznych i Ekonomicznych. Kolejny raz choroba przerwała jego zajęcia. Leczył się we Włoszech i na południu Francji. Na nawrócenie Antoniego Marylskiego wpłynęły kontakty z Jakiem Maritainem, Władysławem Korniłowiczem i Matką Elżbietą Czacką. Od lipca 1922 związał się z budową osiedla Zakładu dla Niewidomych w Laskach i pracował tam przez całe życie jako administrator „Dzieła Triuno”. W latach trzydziestych podjął studia teologiczne we Fryburgu. Był współzałożycielem kwartalnika „Verbum”. W okresie okupacji niemieckiej jako członek Armii Krajowej należał do kierownictwa grupy „Zachód”, będącej jednostką Grupy „Kampinos”, która w porozumieniu z Delegaturą Rządu zajmowała się opieką moralno-patriotyczną i organizacją oporu ludności polskiej.

Po II wojnie światowej uczestniczył w odbudowie ośrodka w Laskach i w dalszym ciągu przewodniczył jako prezes Zarządowi Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi (1937–1950 i 1961–1973). 28 lutego 1971, na zakończenie studiów, w wieku siedemdziesięciu siedmiu lat przyjął święcenia kapłańskie.