Sprzeczność między dwoma źródłami odpowiada dwóm płaszczyznom akcji: baśniowej wypełnionej paladynami, smokami i zaczarowanymi zamkami, do której należy również czarownik Merlin, i medytacyjnej: refleksji nad życiem, która skłoniła Boiarda do podjęcia trudu napisania poematu.
Synteza Historycy literatury włoskiej podkreślają również, że Boiardo dokonał swego rodzaju syntezy dwóch cyklów romansowych średniowiecza: karolińskiego i bretońskiego. Dzieło jego czerpie z dokonań poprzedników: Andrei da Barberino, anonimowych: Cantar d’Orlando i Spagna in rima, a zwłaszcza z Morganta Pulciego i wydanej w tym czasie Tezeidy Boccaccia. Tworzywo dostarczone mu przez francuski i włoski romans rycerski zasilił dodatkowo elementami literatury łacińskiej (szczególnie wyraźnie są nawiązania do Przemian Owidiusza), tworząc szczytowe osiągnięcie kultury ferraryjskiej XVI wieku.