W 1856 roku wyspa została znów zasiedlona, tym razem przez potomków Tahitańczyków i buntowników z okrętu HMS Bounty, którzy przenieśli się tu z wyspy Pitcairn. W listopadzie tego roku Królowa Wiktoria ustanowiła z Norfolku oddzielną kolonię, która miała własne władze, tylko formalnie podległe gubernatorowi Nowej Południowej Walii. W 1896 autonomia kolonii została zlikwidowana, a na miejsce lokalnych władz został wprowadzony administrator mianowany przez gubernatora Nowej Południowej Walii.
W 1914 Norfolk został formalnie przejęty od Nowej Południowej Walii przez władze federalne jako terytorium zewnętrzne Australii, a w 1979 roku nadano mu szeroką autonomię, ograniczoną następnie w 2015 roku.
Gospodarka Podstawą gospodarki wyspy jest turystyka. Innymi źródłami dochodu są sprzedaż znaczków pocztowych, alkoholu, oferowanie usług finansowych oraz obsługa podmorskiego węzła komunikacyjnego. Na Norfolk uprawia się fasolę, zboża, ziemniaki, warzywa i owoce cytrusowe. Religia
Struktura religijna w 2016 roku według CIA The World Factbook: protestantyzm – 46,8%: anglikanizm – 29,2%,