Rewolucja serbska (1804–1815) składała się z dwóch wystąpień ludności serbskiej znajdującej się pod panowaniem osmańskim, początkowo wymierzone przeciw miejscowym ajanom oraz janczarom, a w końcu przeciw samej Porcie, które doprowadziły do powstania z czasem autonomicznego Księstwa Serbii. Na czele I powstania serbskiego stanął Jerzy Czarny, zaś na czele drugiego – Miłosz Obrenović.
Początki serbskiego ruchu narodowego thumb|250px|Arseniusz III, metropolita Peci w latach 1674–1691
Serbski ruch narodowy zaczął kształtować się już pod koniec XVII wieku, był generalnie skupiony w sandżaku Smedereva (paszałyk belgradzki). Możliwe to było w dużej mierze dzięki istnieniu na ziemiach serbskich, podobnie jak w przypadku innych regionów bałkańskich Imperium Osmańskiego silnie rozwiniętej administracji lokalnej. Jednak głównym czynnikiem, który to umożliwiał była działalność metropolii prawosławnej w Peci, która utrzymywała kontakt z Cerkwią rosyjską, a zwierzchnictwem obejmowała zarówno Budę, Arad, Komarom, Dalmację, Bośnię z Hercegowiną oraz ziemie, gdzie większość stanowili Serbowie. To właśnie Cerkiew prawosławna pielęgnowała pamięć o dziedzictwie średniowiecznego Królestwa Serbii, roli świętej dynastii Nemaniczów począwszy od św.