Funkcja, w jakiej prawo obowiązuje wierzącego w przymierzu łaski jest inna od tej, w której odnosi się do człowieka w przymierzu uczynków. Prawo moralne, choć stanowi dla odrodzonych obiektywną zasadę życia – umożliwiając im poznanie woli Bożej i pouczając ich o obowiązkach (trzecia funkcja prawa) – nie ma mocy skazać ich na potępienie, gdyż należąca się im kara za każde wykroczenie tego prawa została zapłacona na mocy przymierza łaski przez Chrystusa, który umarł w ich miejsce (doktryna odkupienia jako zastępczego potępienia). Toteż wierzący, choć są wezwani do posłuszeństwa prawu i sumiennego przestrzegania przykazań, są równocześnie uwolnieni od przekleństwa potępienia, jakie prawo nakłada na tych, którzy je łamią, a także od jego bezwzględnej surowości. Błogosławieństwa i przekleństwa odnoszące się do teraźniejszego stanu, wynikające z zachowywania lub lekceważenia Prawa, dotyczą także wierzących, choć nie przypadają im na mocy prawa rozpatrywanego jako przymierze uczynków.