thumb|Tablica upamiętniająca salezjanów pomordowanych w czasie II wojny światowej na ścianie Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego w Warszawie Franciszek Harazim SDB (ur. 22 sierpnia 1885 w Osinach, zm. 27 czerwca 1941 w KL Auschwitz) – polski duchowny rzymskokatolicki, salezjanin, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Życiorys Urodził się w Osinach koło Żor na Górnym Śląsku jako syn Karola i Marii z domu Sojka. W 1901 dostał się do Zakładu Salezjańskiego w Oświęcimiu, a następnie wstąpił do nowicjatu w Daszawie. Śluby zakonne złożył 27 stycznia 1907. Pracował w redakcji „Wiadomości Salezjańskich" w Turynie. W latach 1911–1915 odbył studia teologiczne w Foglizzo Cabavese. Po powrocie do kraju przyjął posadę nauczyciela w Zakładzie Oświęcimskim. Został również radcą Studentatu Filozoficznego na "Łosiówce" w Krakowie, a od 1920 był jego dyrektorem. W latach 1922–1927 był dyrektorem gimnazjum w Aleksandrowie Kujawskim. Po powrocie na "Łosiowkę” w Krakowie podjął obowiązki nauczyciela i wychowawcy kleryków.

Od młodości pisał wiersze i sztuki sceniczne. W 1951 wszystkie jego utwory zostały wycofane z polskich bibliotek oraz objęte cenzurą.