Po wieży była to więc druga inspiracja sztuką tego architekta przy budowie luterańskiego kościoła Najświętszego Zbawiciela, który w ten sposób stał się przykładem wpływu sztuki katolickiej na protestancką.
W centrum ołtarza przedstawiona została scena w ogrodzie w Getsemani, w którym opuszczony przez uczniów, cierpiący Jezus, podtrzymywany przez jednego z aniołów modli się samotnie: «Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie! »Łk 22,42 . Wtedy pojawia się drugi anioł i, unosząc się nad Jezusem, wręcza mu złoty kielich, symbol gorzkiej męki (zdrada, ubiczowanie i ukrzyżowanie), która ma go za chwilę spotkać. Podporę duchowa w zbliżającym się cierpieniu symbolizuje drugi anioł, podtrzymujący go.
Ponad nimi widnieje złote słońce w promienistej glorii z umieszczonym pośrodku tetragramem – hebrajskim zapisem imienia Bożego. Całość otaczają amorki unoszące się na obłokach. Dwie pary kolumn podtrzymują przełamany, wygięty architraw, na którym wspiera się rozbudowane zwieńczenie ołtarza.
Po obu stronach ołtarza umieszczone zostały dwie figury: Pietas i Iustitia;