W późniejszych czasach administracyjne centrum Espoo rozwijało się wokół kościoła i dworca kolejowego.

W roku 1920 Espoo było ośrodkiem wiejskim, liczącym około 9 tys. mieszkańców, z których 70% było szwedzkojęzycznych. Podstawowym źródłem dochodów trzech czwartych ówczesnej populacji Espoo było rolnictwo.

Nagły rozwój nastąpił w latach 40. i 50., Espoo szybko stało się w pełni uprzemysłowione i w 1972 roku otrzymało prawa miejskie. Bliskie położenie względem Helsinek uczyniło Espoo popularnym miejscem zamieszkania ludzi pracujących w stolicy.

W ciągu zaledwie 50 lat, od 1950 do 2000 roku, populacja miasta wzrosła z 22 tysięcy do 210 tysięcy. Od 1945 roku większość mieszkańców miasta jest fińskojęzyczna, w 2006 roku szwedzki był pierwszym językiem zaledwie 9% populacji.

Podział administracyjny Espoo podzielone jest na siedem „dużych dzielnic” (fiń. ):

Te dzielnica są podzielone na 56 „zwykłych” dzielnic (fiń. ). Oprócz tego funkcjonuje podział na osiedla (), których jest 162.

Demografia

** Dane szacunkowe na rok 2030.

Według danych z 2005 roku, 95,7% mieszkańców Espoo jest narodowości fińskiej.