16 lipca 1919 roku został awansowany na kapitana.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 125. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 17 pułk artylerii polowej. 20 stycznia 1923 roku został przeniesiony z 9 dywizjonu artylerii konnej do 6 dywizjonu artylerii konnej we Lwowie na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu. Od 16 maja 1924 roku był organizatorem i pierwszym dowódcą 13 dywizjonu artylerii konnej we Lwowie. Z dniem 1 czerwca 1926 roku został przeniesiony służbowo na czteromiesięczny kurs dowódców dywizjonów w Szkole Strzelania Artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. 21 sierpnia 1926 roku został przeniesiony do 5 pułku artylerii polowej we Lwowie na stanowisko dowódcy III dywizjonu. 30 września 1926 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy II dywizjonu. 31 października 1927 roku został przeniesiony z 4 Okręgowego Szefostwa Artylerii w Łodzi do 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 26 stycznia 1928 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do 31 pułku artylerii lekkiej w Toruniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.