Od 1946 roku był aktywnym działaczem Polskiego Stronnictwa Ludowego. Dzięki dużemu zaangażowaniu i zdolnościom organizacyjnym wszedł do władz miejskich i wojewódzkich Stronnictwa. Z jego ramienia był radnym Rady Miejskiej Krakowa, skąd już w 1947 r. został odwołany pod zarzutem działalności antyradzieckiej. W okresie nasilonego terroru w stosunku do działaczy PSL w październiku 1946 r. organizował i przemawiał w Rzeszotarach na pogrzebie jednego z zamordowanych przez UB działaczy. Był też jednym z organizatorów manifestacyjnego pogrzebu Wincentego Witosa.
W 1947 r. kandydował z listy PSL do Sejmu Ustawodawczego, jednak po śmierci poprzednika z listy posła Zygmunta Żuławskiego nie został już do tej funkcji powołany. W listopadzie 1948 r. został aresztowany przez UB i przetrzymany bez sądu do 31.12.1948 r. Po wyjeździe z Polski Stanisława Mikołajczyka nie chciał już mieć nic wspólnego z pro-pepeerowskim SL. W grudniu 1956 r. wraz z grupą byłych działaczy PSL Janem Gajochem, Józefem Marcinkowskim, Stanisławem Mierzwą podjęli próbę dalszej działalności tworząc Chłopskie Towarzystwo Oświaty i Kultury, którego celem było „kształtowanie samodzielnej postawy człowieka wobec zmieniającego się świata”.