Literatura czeska – literatura, która powstawała i powstaje na terenie historycznych Czech i jest pisana przez osoby, które tradycyjnie związane są z kulturą Czech. Literatura ta jest pisana nie tylko w języku czeskim, ale też w innych językach: po łacinie (np. Kronika Czechów Kosmasa z Pragi), niemiecku (np. Proces Franza Kafki), grecku, hebrajsku czy też rosyjsku. Od kiedy w XIX wieku Czesi zdefiniowali swoją narodowość jako związaną z językiem czeskim za przedstawicieli literatury uważa się przede wszystkim osoby piszące w tym języku. Do literatury czeskiej zaliczane są również dzieła tworzone poza terytorium Czech przez osoby posługujące się językiem czeskim.
Średniowiecze (863–1310) Początki literatury czeskiej sięgają czasów istnienia Państwa Wielkomorawskiego oraz prowadzonej przez misjonarzy słowiańszczyzny Św. Cyryla i Św. Metodego akcji chrystianizacyjnej. Z tego okresu pochodzą pierwsze dzieła spisane głagolicą w języku staro-cerkiewno-słowiańskim (język starosłowiański) wykorzystywane w liturgii. Od X wieku przeważa dominacja Kościoła rzymskokatolickiego. Z ostatniego ośrodka piśmiennictwa słowiańskiego, klasztoru w Sazawie, wypędzono mnichów słowiańskich w 1096 roku. Pierwsze pisma tworzone w języku łacińskim to przede wszystkim legendy i żywota świętych (Kronika Czechów Kosmasa z Pragi).