Literatura okresu międzywojennego (1914–1945) Najważniejszym prądem w literaturze czeskiej okresu międzywojennego był poetyzmJózef Zarek, Poetyzm, [w:] Literatury zachodniosłowiańskie czasu przełomów 1890-1990. 2. Literatura czeska. przewodnik encyklopedyczny, Katowice 1999., będący rodzimą syntezą europejskich prądów awangardowych. Monografię poetyzmu opracował Jacek BaluchJacek Baluch, Poetyzm. Propozycja czeskiej awangardy lat dwudziestych, Wrocław 1969.. Epoka ta była czasem dynamicznego rozwoju zarówno poezjiJózef Zarek, Poezja i myśl. Problem refleksji w czeskiej poezji międzywojennej, Katowice 1993., jak i prozy. Najwybitniejszym przedstawicielem poetyzmu był Vitězslav Nezval autor manifestu nowego kierunku Papuga na motocyklu i zbiorów Pantomima, Cudowny czarodziej, Edison i Wiersze nocy. Autorzy tworzący w tym czasie: Franz Kafka, Vladislav Vančura, Bohuslav Reynek, Jakub Deml, Hermann Grab, František Halas, Vladimír Holan, Jiří Wolker, Franz Werfel, Karel Čapek, Josef Čapek, Jiří Mahen, Jan Zahradníček, Egon Hostovský, Ferdinand Peroutka, Jaroslav Seifert, Jiří Orten, Paul Leppin, Josef Váchal, Hermann Ungar, Jaroslav Hašek, Jan Čep, Egon Erwin Kisch, Gustav Leutelt, Jaroslav Durych.