w islamie i kulturze chińskiej.
Po upadku Bizancjum w 1453 roku i zawarciu małżeństwa wielkiego księcia moskiewskiego Iwana III z Zoe Paleolog, bratanicą ostatniego cesarza bizantyńskiego Konstantyna XI w 1472 roku, doszło do przyjęcia bizantyńskiego ceremoniału dworskiego w Rosji, tytułu cara i samodzierżcy oraz uznaniu dwugłowego orła bizantyjskiego jako symbolu państwa rosyjskiego. W 1478 roku Iwan III Srogi jako pierwszy władca posłużył się tytułem „cara całej Rusi”, a w 1480 roku oswobodził Ruś spod panowania tatarskiego i stał się tym samym jedynym suwerennym władcą ruskim. Władza carów rosyjskich w XV i XVI wieku była jednak ograniczona przez przywileje bojarskie, sudiebniki, Dumę bojarską i Sobór Ziemski, a w kwestiach cerkiewnych dodatkowo przez patriarchę i Święty Sobór. Rządy Iwana Groźnego, który w 1547 roku koronował się na cara, doprowadziły do złamania opozycji bojarskiej na Rusi i umożliwiły w okresie późniejszym wprowadzenie władzy absolutnej.