Wysokości względne osiągają w części pradolinnej 35–40 m (maks. 44 m), a w rejonie holoceńskiej doliny Wisły, przeciętnie 55–60 m (maks. 68 m). Nachylenia dochodzą do 40-50°, a w przypadku intensywnej erozji oraz obrywów i osuwisk do 90°. W strefie zboczowej, pod pokrywą osadów stokowych występują wychodnie 3-4 pokładów glin morenowych, lokalnie osadów zastoiskowych (mułki, iły, kreda jeziorna) oraz glacjofluwialnych osadów piaszczysto-żwirowych.
Stosunki wodne W mikroregionie bardzo liczne są źródła, wycieki i strumienie. Wypływy wody obserwuje się w trzech poziomach: u podnóża zbocza, na wysokości 20-25 oraz ok. 40 m licząc od dna doliny. Największe znaczenie ma drugi poziom wodonośny. Warstwa ta zasila źródełka położone w dolnej części zbocza i ma charakter stałookresowy. Wody najwyższej warstwy wodonośnej mają natomiast charakter sezonowy i pojawiają się wówczas, gdy jest wystarczająca suma opadów na wysoczyźnie.
Wydajność źródeł najczęściej wynosi 0,1–0,3 l/sek, zaś przepływ w ciekach maksymalnie 4-5 l/sek. Duży udział w ich zasilaniu mają wody powierzchniowe i podpowierzchniowe.