Polska literatura antyturecka – utwory z okresu XV-XVII wieku, nawołujące do walki z Turkami.
W XV wieku Polska zetknęła się po raz pierwszy zbrojnie ze światem islamu. Na początku byli to Tatarzy ze Złotej Ordy, którzy przyjęli islam. Od czasów bitwy pod Warną (w 1444) i utraty Killi i Białogrodu (1484) byli to Turcy Osmańscy. Pierwsze poważne starcie Polski z muzułmańskimi Turkami nastąpiło podczas mołdawskiej wyprawy Jana Olbrachta w 1497 roku. Od tego czasu w Polsce można odczuć silne poczucie niebezpieczeństwa tureckiego wiszącego nad krajem. Konfrontacja z Turcją oprócz nielicznych wojen miała miejsce w literaturze. Od II połowy XV wieku do końca XVII wieku liczna jest w Polsce literatura antyturecka. Literatura ta miała charakter polityczny i ideologiczno-religijny. Literatura ta tzw. turcyki (turkiany) jest częścią europejskiej literatury antyislamistycznej rozwijającej się już od czasów wypraw krzyżowych.